| แฟ้มประวัติJesuSpace... Griten en s...รูปถ่ายบล็อกรายการ | วิธีใช้ |
|
22 กุมภาพันธ์ SilenciosSilencios
“...aquellos dos a la izquierda del roble
[...] y no es que me desespere, más bien podríamos decir que mis piernas ya no responden. Las estrellas no me dicen nada.
Bien que la luna me traiga lluvia sin demasiada humedad, y mi vida lo agradece, pero ya no tengo ganas de acudir a mi cita con aquellas gotas.
Sabías, mi cielo, de mi pretensión por mirar arriba, justo en el centro de anchas avenidas, arrodillado en asfalto espuma, y con mis manos en cruz, ver el cielo con los ojos cerrados, muy apretados, observando cuantas estrellas lo componían. Sentir como el agua me moja la cara y se confunde con mis lágrimas... la tristeza es tan bella!!...
Y claro que me lo sigue pareciendo, pero prefiero escuchar según qué silencios, y quedar en mí disfrutando de la gente en soledad. Hablar hacia adentro y no mirar a los ojos – no tan directamente.
No hay motivos – quizá son tantos y tan valiosos – para esculpir el futuro en piedra desgastada, y me importa, todo me importa...
Pero qué sentido tiene que el universo de cada uno se construya tan despacio para destruirlo tan rápido – mil disculpas por mi vacío que contradice tantos universos, mil quejas por llenar de universos sin brillo, tu vado, mi vacío.
Miré, y más allá, examiné todo lo que me dijeron tus palabras doctas, secretas... el agua, el azul cielo, el verde claro, las personas sencillas, el horizonte escondido y el negro que nadie quiere – y que con tanto amor nos ocultará siempre – y ahora no tengo prisa pero corro... no discuto y casi no vivo, pero soy feliz – quizá menos de lo que merece tu piel, pero feliz que no es poco.
Con cada fibra, me vestían de cariño y miraba por ventanas traslucidas... siempre las preferí, porque siempre se ve lo que quieres imaginar, y cuando el calor disipa su vapor, nada es tan idílico.
Cuando instas un alma, la ves, la moldeas y te sonríe por ello y la esculpes con más amor. Cuando conformas lo que tu mente daba de su imagen y el alma palidece de igual forma, sólo queda vivir para ti.
No derramo lágrimas por nada, soy feliz, pero están demasiado escondidos, ocupados...
La vida es corta, puede ser – nadie me informó de cuando acaba – aunque la mía es eterna porque cuando concluya nadie me dará por informado, de modo que sólo me queda saber de esta eternidad y besar cada boca con pequeños bocados de ensueño.
Esos amigos que conseguí para siempre – que me miran tan fijamente – pueden escapar, pero mi boca la compré a alto precio, y soy feliz mientras la tenga... boca para besar y sonreír y nariz para respirar – si alguien quiere el resto puede llevárselo donde prefiera, para sí o para la eternidad.
Es lo que hay, como me susurró aquella pequeña vida al oído. Pero yo no puedo parar de escuchar lo que se cuenta en aquel jardín botánico al que Mario me invitó.
Ya no quiero más niños muertos, y sólo escucharé lo que se dice en el jardín botánico...
Te quiero.. Quiero verte qué linda estás te quiero es el silencio Tu estás a mi lado y qué suerte
No se si lo has pensado, pero en el jardín botánico no cabe tanta gente, las entradas se agotan, la miseria se vende y la felicidad se compra.
No se si lo has pensado, pero en el jardín botánico no caben las dudas, y aquel enamorado dibuja las historias que se cuentan sólo en el jardín botánico...
Qué mas da si hoy no te quiero y sigo vivo.
Mientras, se acaba el tiempo y yo me quedaré aquí, escuchando silencios...
Jesús.
ข้อคิดเห็น (31)ในการเพิ่มข้อคิดเห็น ให้ลงชื่อเข้าใช้ด้วย Windows Live ID ของคุณ (หากคุณใช้ Hotmail, Messenger หรือ Xbox LIVE คุณมี Windows Live ID อยู่แล้ว) ลงชื่อเข้าใช้ หากยังไม่มี Windows Live ID ลงทะเบียน
การติดตามข้อมูลURL การติดตามข้อมูลสำหรับข้อมูลนี้คือ: http://onjesuspace.spaces.live.com/blog/cns!752A330E4B10DA60!863.trak เว็บล็อกที่อ้างอิงข้อมูลนี้
|
|
|